دوشنبه 95/7/26 امروزم تکراری گذشت مث روزای قبل، حدود ساعت ۱۰ صبح بود عموم با برادرزاده ش ، تو کوچه راجب دیوار ما حرف میزدن،گفتم خدا چرا باهمه خوبه جزما، چرا کنار مشکلات یه ذره خوشیم نمیده، همش روز وشبای تکراری،مشکلات همیشگی، نه اتفاق قشنگی، نه روز جدیدی، پیامبرم همه باهاش بد بودن، زندگیشم پرازسختی بوده،مهشید بود با حرفهای رو منبری، باید معلم دینی میشد، گفتم من پیامبر نیستم، تازه الان دیگه کسی خدا وپیامبر حالیش نمیشه، مسجد وحج میرن ولی واسه پز دادن، این ماییم که هنوز تو دهه ی شصت موندیم، گفت:دهه ی شصتم عقب تر تو اینقدبیرون نرفتی مث ماکسیملیانوس شدی،

دوباره شب شد، دوباره دلم گرفت، یه دنیا حرف تو

دلم هست واسه گفتن،ولی حسی واسه نوشتن

ندارم، هیچی، هیچی از کار خدا نمیدونم و سردر

نمیارم،

فقط میدونم آرزوهام همه هوایی شدن، مدام بر باد میرن،

پنجشنبه 95/7/29 حالم گرفته س, دلمم یجوریه, انگار تمام غمای عالم تو دلمجمع شده, دلم میخاست چمدونم رو بردارم و برم یه جای دور خیلی دور, جایی که فقط خودم باشم و خودم, آخه میدونی بعضی روزها هست که آدم دلش میخاد باخودش خلوت کنه واون روزوتنها باشه ،وفقط مال خودش باشه ، خودخودش، نه جایی بره، نه کسی سراغش بیاد، نه با کسیحرف بزنه, نه جواب تماس کسی روبده و نه حتی حالش روبپرسن, یا بی خیال باشه. مث زمان بچگیاش اتاق رو بهم بریزه، موهاشو شونه نکنه,لباس تمیز نپوشه،و اون روز آهنگی رو گوش کنه که همیشه ازش متنفر بود و ردش میکرد، بعد یه گوشه بشینه،و برهتو فکر، فکر

سالهاست احساسم یخ زده و دلم باهیچ چیز و هیچکسی راه نمیاد،نه به عشق اعتقاد دارم و نه به دوست داشتن ایمان. همیشه شنیدم و خوندم دیدم که گفتن به این اهمیت نده که خودت کیو دوست داری،به این اهمیت بده که چه کسی دوستت داره، و اینکه کسی رو واسه زندگی انتخاب کن که دوستت داره،ولی این حرفاهیچوقت واسه من منطقی نبود و نیست آدم اگه خودش عاشق نباشه ، دوست داشتن طرف مقابلشم براش غیرقابل درکه و تو زندگی احساس خوشبختی نمیکنه، همیشه اخلاقم با دخترای دیگه فرق داشت، هیچوقت نتونستم مث بعضیا یا مث دوستام راحت تصمیم بگیرم و باهمه چی کناربیام، حتی تو انتخاب شریک زندگی،هیچوقت